Brazylijski motorsport znany jest z czegoś więcej niż tylko tradycyjnych Chevroletów Opala, Vectra czy Mitsubishi Lancer. Na lokalnych torach i odcinkach rajdowych pojawiały się jedne z najbardziej nieoczekiwanych maszyn wyścigowych: od dwusilnikowego Volkswagena Fusca zbudowanego przez braci Fittipaldi po wyścigowe kombi Fiat Marea Weekend, od wywodzącego się z wojska Agrale Marruá aż po replikę Forda GT40 skonstruowaną przez zespół MC Tubarão.
Niektóre z tych samochodów powstały w fabrycznych zespołach, inne zostały zbudowane w małych prywatnych warsztatach i przez entuzjastów. Startowały w wyścigach drogowych, maratonach wytrzymałościowych, rajdach i krajowych mistrzostwach. Oto 20 najbardziej interesujących przykładów z historii brazylijskiego sportu motorowego.
W 2003 roku w 11. Rajdzie Sertões – jednej z najważniejszych brazylijskich imprez off-roadowych – wystartowały dwa niezwykle nietypowe Fiaty Doblò. Projekt zrealizowano przy udziale Fiata, zespołu Clauset Racing oraz studentów kilku brazylijskich uczelni.
Wyścigowe wersje różniły się od seryjnego Doblò niemal pod każdym względem. Silnik zamontowano centralnie – był to 2,45-litrowy pięciocylindrowy unit pochodzący z Fiata Marea.
Jednostka generowała około 195 KM, współpracowała z pięciobiegową skrzynią i napędzała tylne koła. Samochody wyposażono w niezależne zawieszenie na wszystkich kołach, wentylowane tarcze hamulcowe oraz zbiornik paliwa o pojemności 140 litrów.
Mitsubishi Lancer posłużył jako jedna z baz projektowych w Stock Car Brasil w połowie lat 2000. W sezonach 2006 i 2007 w najwyższej klasie mistrzostw startowały wersje Lancer V8, za kierownicą których zasiadali m.in. Cacá Bueno i Antônio Jorge Neto.
Były to dalekie od seryjnych Lancery: samochody Stock Car miały specjalne rurkowe podwozia, silniki V8, a nadwozie stanowiło jedynie sylwetkę produkcyjnego modelu. W 2006 roku Cacá Bueno zdobył mistrzostwo Stock Car Brasil właśnie za kierownicą Lancera.
Jednym z najbardziej nietypowych samochodów w historii brazylijskiego motorsportu jest dwusilnikowy Volkswagen Fusca zbudowany pod koniec lat 60. przez braci Wilsona i Emersona Fittipaldich oraz inżyniera Ricardo Divilę.
Zamiast wyciskać dużą moc z jednego małego boksera, inżynierowie zamontowali dwa silniki Volkswagen, łącząc je w jeden zespół napędowy. Efektem był ośmiocylindrowy silnik boxer o mocy około 250–260 KM w samochodzie ważącym zaledwie 500 kg.
Fusca startował w wyścigach długodystansowych i potrafił imponować nawet w porównaniu z dużo mocniejszymi europejskimi prototypami. W kwalifikacjach do 1000 km Jacarepaguá zajął drugie miejsce, pokonując Forda GT40 i Lolę T70, ustępując jedynie Alfie Romeo T33. W samym wyścigu odpadł z powodu awarii skrzyni biegów.
Copa Chevrolet Montana powstała w 2010 roku po połączeniu Stock Car Light i Pick-up Racing. Stanowiła kategorię towarzyszącą Stock Car i była jednym z etapów na drodze do głównego mistrzostwa.
Mimo nadwozia przypominającego seryjnego Chevroleta Montanę, samochody wyścigowe miały rurkowe podwozie JL Racing, panele nadwozia z laminatu oraz 5,7-litrowe silniki Chevrolet V8. Jednostki generowały około 350 KM, a napęd przekazywany był przez sekwencyjną skrzynię biegów.
Mistrzostwa przetrwały tylko trzy sezony – od 2010 do 2012 roku.
Ford Maverick Berta-Hollywood był jednym z najbardziej znanych wyścigowych Mavericków w Brazylii lat 70. Samochód przygotował słynny argentyński inżynier Oreste Berta dla zespołu Hollywood startującego w Divisão 3.
Seryjny Ford 302 V8 przeszedł gruntowne modyfikacje i generował ponad 450 KM. W sezonach 1974 i 1975 był jednym z najszybszych samochodów w swojej klasie.
W 1974 roku Tite Catapani wygrał nim słynny 500 km Interlagos. W mistrzostwach 1975 Maverick Berta-Hollywood zajął trzecie miejsce w Divisão 3.
Puma AM4 Nechi była wyścigową wersją brazylijskiego sportowego samochodu Puma AM4, opracowaną specjalnie z myślą o wyścigach wytrzymałościowych. Debiutowała na torze w 1991 roku i startowała do 1994.
Posiadała monokok z laminatu ważący około 760 kg. Napędzał ją umieszczony z tyłu 1,8-litrowy silnik Volkswagen AP zasilany etanolem. Wyścigowa wersja miała dwa gaźniki Weber 45, specjalny kolektor dolotowy projektu Berty oraz inne komponenty typowe dla motorsportu. AM4 Nechi startowała w długodystansowych wyścigach, w tym w Mil Milhas Brasileiras, odnosząc zwycięstwa.
Fiat Marea Weekend Turbo był jednym z najbardziej nietypowych fabrycznych projektów wyścigowych Fiata w Brazylii na początku lat 2000. Samochód przygotował zespół fabryczny Fiat i startował w Mil Milhas Brasileiras oraz innych wyścigach endurance.
Marea Weekend stała się pierwszym kombi, które wystartowało w Mil Milhas. Wyścigowa wersja wykorzystywała standardowy 2,0-litrowy turbodoładowany silnik pięciocylindrowy, jednak przekalibrowany wtrysk podniósł moc z 182 do 240 KM.
W 2001 roku kombi zajęło czwarte miejsce w swojej klasie, wyprzedzając wiele bardziej wyspecjalizowanych samochodów sportowych. W 2004 roku Marea Weekend Turbo wygrała swoją kategorię w 1000 km Brasília.
Fiat Linea okazał się zaskakująco skuteczną bazą do budowy samochodu wyścigowego w południowej Brazylii. Te maszyny startowały w Campeonato Gaúcho de Super Turismo – regionalnych mistrzostwach z bardzo zróżnicowaną stawką.
Obecnie samochody wywodzące się z byłego Trofeo Fiat Linea mogą również startować w kategorii GT tych mistrzostw. Seria łączy nowoczesne samochody wyścigowe z pojazdami starszych klas.
W 2018 roku Fiat Linea wygrał słynny sześciogodzinny wyścig na torze Guaporé: Matteus Stumpf i Julio Martini pokonali 227 okrążeń, przejeżdżając około 700 km.
Fúria GT należy do grupy mniej znanych brazylijskich samochodów sportowych bazujących na lokalnym modelu Bianco S. Wersja wyścigowa otrzymała odpowiednie modyfikacje i była używana w wyścigach wytrzymałościowych.
Sam Bianco S był małym brazylijskim sportowym autem z nadwoziem z laminatu, dlatego wyścigowa Fúria GT była ekstremalnie lekką maszyną. Stanowi jeden z wielu przykładów, jak małe brazylijskie manufaktury i zespoły przerabiały drogowe samochody sportowe na maszyny wyścigowe.
W latach 80. Brazylia miała nietypową kategorię Turismo 5000, która ścigała się na zewnętrznym owalu starego toru Interlagos. Jednym z uczestników był słynny Ford Maverick Neya Faustino.
Turismo 5000 istniało krótko, ale jego samochody były prawdziwymi, wysokowydajnymi maszynami wyścigowymi z silnikami V8.
Sam Faustino stał się jednym z najbardziej znanych kierowców tej kategorii: według firmy Automotor Batista, która przygotowywała auta do Turismo 5000, jego zespół zdobył dwa tytuły mistrzowskie w ciągu trzech lat startów.
MC Tubarão to jeden z najbardziej znanych brazylijskich zespołów wyścigowych, szczególnie w endurance i Super Turismo. W jego barwach startowały m.in. prototypy Aldee używane zarówno w zawodach regionalnych, jak i krajowych.
Aldee to klasyczny przykład brazylijskiego prototypu sportowego. Samochody tej rodziny regularnie pojawiały się w wyścigach długodystansowych, w tym w 12-godzinnym wyścigu na torze Tarumã.
W latach 90. Aldee RTT z silnikami Volkswagen wielokrotnie startowały i wygrywały ważne wyścigi endurance. W późniejszych latach auta Aldee kontynuowały starty w ramach nowoczesnego programu Super Turismo.
Chodzi konkretnie o Volkswagena Gol, a nie Golf. MC Tubarão wystawia Gol w dzisiejszej serii Super Turismo, gdzie mierzy się z o wiele bardziej egzotycznymi maszynami.
Aktualne Super Turismo Gaúcho dopuszcza Gola w kilku kategoriach, a samochody mogą znacznie różnić się od swoich seryjnych odpowiedników.
W 2026 roku jeden z Golów MC Tubarão nadal startuje w mistrzostwach: w Santa Cruz 200 ruszył z pole position w swojej klasie i po naprawie układu napędowego zajął czwarte miejsce w kategorii TS.
To nie jest oryginalny historyczny Ford GT40, lecz nowoczesny samochód wyścigowy MC Tubarão stylizowany na legendę Forda. Projekt powstał po tym, jak zespół sprzedał poprzedniego Aldee na początku 2022 roku.
Samochód był początkowo przeznaczony do Super Turismo, choć zespół rozważał go również do wyścigów wytrzymałościowych.
Chevrolet S10 Rally był jednym z oficjalnych fabrycznych samochodów rajdowych GM w Brazylii. S10 startował przez kilka lat w Rajdzie Sertões.
Dzisiaj jeden z oryginalnych samochodów S10 Rally z 2004 roku został zachowany i odrestaurowany w ramach programu Vintage Chevrolet.
GM podkreśla, że pojazdy te reprezentowały oficjalny zespół marki w rajdach od końca lat 90. do początku lat 2000 i odnosiły zwycięstwa w Rally dos Sertões. Wyścigowa S10 otrzymała klatkę bezpieczeństwa, wzmocnienia nadwozia i specjalne modyfikacje mechaniczne dostosowane do trudnych warunków terenowych.
Kolejny nietypowy Maverick startuje w Campeonato Gaúcho de Super Turismo. Samochód należy do kierowcy Leovaldo Petry i jest wyposażony w silnik V8.
W dzisiejszym Super Turismo ten Maverick nr 302 ściga się w bardzo zróżnicowanym towarzystwie – od zwykłych brazylijskich modeli po prototypy i samochody GT.
Przykładowo, w jednym z wyścigów na torze Guaporé Petry kontynuował jazdę po incydencie na starcie i zdołał wrócić do czołówki mimo straconych okrążeń podczas napraw.
„Chapellet” to jedna z najbardziej niezwykłych nazw w brazylijskim motorsportie. Ten samochód wyścigowy łączył elementy Chevroleta Chevette i Chevroleta Kadett – modelu znanego na innych rynkach jako Opel Kadett lub Vauxhall Astra.
Auto zbudowano z myślą o starcie w Mil Milhas Brasileiras w latach 90. i było powiązane z oficjalnym programem wyścigowym General Motors.
Projekty tego typu doskonale oddają charakter brazylijskiego motorsportu tamtej epoki, gdy lokalne wersje popularnych modeli zamieniano w całkowicie unikalne maszyny wyścigowe.
Agrale Marruá jest prawdopodobnie jednym z najbardziej nieoczekiwanych pojazdów w historii brazylijskich wyścigów. Pierwotnie opracowany jako wojskowy samochód terenowy, w 2007 roku Agrale wystawił go na tor.
Projekt realizował zespół Gramacho Racing, a jednym z kierowców był Franco Stedile, powiązany z Agrale. Zgodnie z regulaminem Pick-up Racing zachowano oryginalną ramę Marruá, choć została ona wzmocniona.
Kabina pozostała seryjna, ale wyposażono ją w klatkę bezpieczeństwa i inne modyfikacje wyścigowe.
W debiutowym wyścigu gościnnie startujący Wagner Ebrahim zakwalifikował się na trzecim miejscu, a Stedile na siódmym. Ebrahim ukończył wyścig na czwartej pozycji.
Po zmianie regulaminu technicznego Pick-up Racing starsze pojazdy stały się przestarzałe, jednak niektóre Marruá kontynuowały starty w wyścigach endurance.
Chevrolet Omega był jednym z głównych samochodów Stock Car Brasil w latach 90. Szczególnie słynny był samochód zespołu Castrol prowadzony przez Ingo Hoffmanna – najbardziej utytułowanego kierowcę w historii Stock Car.
Hoffmann zdobył tytuł mistrza 12 razy, a tytuły z lat 1994, 1996, 1997 i 1998 wywalczył właśnie za kierownicą Chevroleta Omega.
W sezonie 1994 startował Omega z 4,1-litrowym silnikiem V6.
Ford Escort „Flecha de Prata” to jeden z najbardziej znanych brazylijskich wyścigowych Escortów. Samochód powstał na bazie Escorta XR3 i startował w Campeonato Brasileiro de Marcas na początku lat 90.
Wyścigowa wersja miała wygarnięte wnętrze, pełną klatkę bezpieczeństwa i 1,8-litrowy silnik Volkswagen AP generujący około 190 KM przy masie zaledwie 720 kg.
Za kierownicą tego Escorta Andreas Mattheis zdobył tytuły mistrza Brazylii w 1992 i 1993 roku. W 2009 roku kierowca Nene Finotti odnalazł samochód, po czym został on odrestaurowany i wrócił na tor.
Chevrolet S10 był jednym z głównych pojazdów w Pick-up Racing – brazylijskich mistrzostwach rozgrywanych w latach 2001–2009. Kategoria stanowiła alternatywę dla klasycznych wyścigów turystycznych i wykorzystywała pick-upy średniej wielkości.
Na początku lat 2000 w Pick-up Racing ścigały się S10, Ford Ranger i Dodge Dakota. Pick-upy wyposażano w silniki V6 biturbo o mocy około 310 KM; później, po przejściu na etanol, moc wzrosła do około 400 KM.
Pick-up Racing był powiązany z programem Stock Car i został zastąpiony w 2010 roku przez nową Copa Chevrolet Montana.
